Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Στιγμιότυπα’ Category

DSC00366

Αγκομαχώντας ανέβαινε το μικρό λεωφορείο στις ανηφόρες. Στις κατηφόρες στροβιλιζόταν συγκρατημένα. Στο Στενό, στις Πλάκες, στη Χώρα. Και μόνο όταν έφτανε στην Ανάληψη, που ο δρόμος ίσιωνε, έπαιρνε ανάσα. Τερμάτιζε δίπλα στην άμμο, στο λιμανάκι του Σχοινώντα. Μια κατσαρή λωρίδα γης καταμεσής του Αιγαίου, η Αστροπαλιά.

Σε κάθε δρομολόγιο οι λιγοστοί επισκέπτες κρέμονταν από τα παράθυρα στο κενό. Οι ντόπιοι φωνασκούσαν, αδιαφορώντας για το τοπίο. Την γύμνια του βράχου με τα γαλάζια νερά. Το βλέμμα ακολουθούσε τον φιδωτό δρόμο. Θυμάρια, αγριοκάτσικα. Εδώ κι εκεί ένα λευκό εκκλησάκι ή προσκυνητάρι διέκοπτε την μονοτονία του άγονου. Μόλις σουρούπωνε, το μικρό λεωφορείο γινόταν, με τα νυσταλέα φώτα του, θαμπό στολίδι στο λαιμό της θάλασσας. Έβαζε τα δυνατά του σε κάθε στροφή για να καταπιεί, άλλη μια φορά, άλλη μια ανηφόρα.

Σε λίγες μέρες, θα μεταφέρει και τους τελευταίους τουρίστες στο πλοίο της επιστροφής. Τα φθινοπωρινά δρομολόγια θα αραιώσουν. Έως ότου, οι πρώτοι βοριάδες να βγάλουν απαγορευτικό για το τρεχαντηράκι της ξηράς, που θα αράξει αμέριμνα μέχρι το επόμενο καλοκαίρι!

(Αύγουστος 2013)

Read Full Post »

Από καιρό στο ίδιο ράφι. Την κοιτάζει, όταν μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο. Ανοίγει τα παράθυρα και της ρίχνει λίγο φως. Πολλές φορές την ακούει να γκρινιάζει και να σέρνει τις παντόφλες. Εκείνη στέκεται ακίνητη, μέσα στη χάρτινη κορνίζα και την κοιτάζει.

Ναι, την κοιτάζει καλά. Να δει πόσο άλλαξε. Στ’ αλήθεια άλλαξε… τόσα χρόνια από τότε… Τα μαλλιά της άσπρισαν λιγάκι. Τα αφήνει άβαφα όμως, από άποψη. Πάντα της είχε άποψη!
Τα χέρια της σκασμένα στις άκριες των δακτύλων. Όλο τα περιποιείται, μήπως και γίνουν κοριτσίστικα ξανά. Το στόμα της, σα να μεγάλωσε μαζί της κι απλώθηκε στο πρόσωπο.
Και τα μάτια της. Αχ, τα μάτια της… Όλο την μπερδεύουν. Κοιτάζει μέσα τους βαθιά, να δει ποια θλίψη τα σκούρυνε και χάσαν το πράσινο χρώμα τους. Μα όλο αστοχεί. Άραγε ήταν κάποτε πράσινα, ή πάντα τόσο σκούρα, σχεδόν μαύρα…

Την κοιτάζει κι όσο περιφέρεται εδώ μέσα και γερνάει, θα της θυμίζει πως υπήρξε κοριτσάκι.

Read Full Post »

Όχι. Ποτέ δε κατοίκησες αυτό το σπίτι. Αρνούμαι να το δεχτώ, κι ας λες πως κάποτε συνέβη. Τους ώμους δεν έγειρες στους τοίχους του. Νερό δεν ήπιες από την βρύση του. Το χέρι σου δεν άγγιξε τα βασιλικά του. Το δέρμα σου δεν φλόγωσε στη πρωινή του αύρα. Όχι. Ποτέ δε κατοίκησες το σώμα μου. Δεν πολιόρκησες καμιά του πύλη. Δε σε άφησα. Να μπεις, ποτέ, δε σε άφησα.

Κι ας ξημερώνεσαι τώρα νοερά ανάμεσα στα σκέλια μου.

Read Full Post »