Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2013

vivlia

Θυμούμαι ότι με τον ίδιο τρόπο που μια ωραία μέρα οι αρχαίοι λυρικοί, από τη μια, ο Κάλβος και ο Καβάφης, από την άλλη, ξύπνησαν πρώτη φορά τον ενδιαφέρον μου για την ποίηση, δύο Γάλλοι σύγχρονοι ποιητές, όχι από τους πιο μεγάλους, ο Paul Eluard και ο Pierre-Jean Jouve -ποιητές που από τότε έταξα στον εαυτό μου (κι αργότερα επέτυχα πρώτος) να παρουσιάσω στο ελληνικό κοινό- μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση.

Δεν είχα φτάσει ακόμη στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου όταν, σπρωγμένος εν’ απόγευμα από την απροσανατόλιστη βιβλιοφιλία μου, είχα χωθεί στο παλιό και σκοτεινό μαγαζάκι του Κάουφμαν, ξεφυλλίζοντας λογής περιοδικά και βιβλία, όμως αποφεύγοντας μ’ επιδειχτική περιφρόνηση τα ποιητικά, που -το θυμάμαι σα σήμερα- τα σφιγμένα στις ρίμες των τετράστιχων τους περιεχόμενα μου ‘διναν την εντύπωση μιας δεσμευτικής, κι ομοιόμορφα  επαναλαμβανόμενης αισθηματολογίας, ασυμβίβαστης ολότελα με τις τότε ανταρτικές διαθέσεις μου. Ο πειρασμός, παρ’ όλ’ αυτά, της πολυτέλειας, κι ακόμη η παράξενη γοητεία που έπνεε πίσω από τα μαύρα και κόκκινα κεφαλαία μερικών εξωφύλλων, κατανικήσανε τους στερνούς μου δισταγμούς: Capitale de la Douleur, Defense de Savoir, Les Noces… ναι, άρχισα να τα φυλλομετρώ ένα-ένα… και…

Την πολυτέλεια, δεν είναι ανάγκη να το πω, παραμέρισαν αμέσως ο ανάλαφρος ίλιγγος και η πρωτοδοκίμαστη σαγήνη που αναπηδούσανε από κάθε διάβασμα μερικών, στην τύχη παρμένων, στίχων που με συνέπαιρναν, όχι πια χάρη στο ρυθμικό ισόμακρό τους λίκνισμα, αλλά -κι αυτό ήταν το σπουδαίο- χάρη στη μαγική κι αιφνιδιαστική κατακύρωση ενός άλλου κόσμου, κόσμου διαφορετικού, που ζούσε γύρω μου ή μέσα μου και δε ζητούσε παρά με ποιο τρόπο να εκδηλώσει καλύτερα την πραγματικότητά του. Κι αυτός ο τρόπος είχε βρεθεί. Μονομιάς οι άνθρωποι αυτοί, που κυκλοφορούσανε κάθε μέρα γύρω μου, οι πραχτικοί και ικανοποιημένοι, άρχισαν να γίνονται στα μάτια μου ξόανα, ξόανα που κανένας Θεός δεν όριζε να μιμηθώ ή να εξυπηρετήσω. Τι διάβολο γιατρός, μηχανικός ή δικηγόρος θα γινόμουνα μεθαύριο, νιώθοντας πως μια και μόνο εμπνευσμένη φράση μπορούσε να ξαναεμπνεύσει χιλιάδες άλλες, που χωρίς τελειωμό ν’ αστράφτουν μες στη διάρκεια;

Απόσπασμα από τα Ανοιχτά χαρτιά (Ίκαρος, 1987)

Advertisements

Read Full Post »

καθρεφτης

Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέφτη
που μ’ εμποδίζει ό,τι είναι πίσω του να δω
δεν έχω δει ποτέ μου πιο μεγάλο ψεύτη
και το χειρότερο, είναι όμοιος εγώ…

Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι
δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό
όσοι μου λένε «φίλε όπως είσαι μείνε»
είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
ένα καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου…

Αντανακλά αυτά που θέλουν οι γυναίκες
κι έτσι τις πείθει ότι είμαι το άλλο τους μισό
μπροστά του γδύνονται του λεν γλυκές κουβέντες,
πίσω απ’ το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ

Κάνει παιχνίδι ως και με τα πρότυπά μου
τις θείες φωνές που μου μιλούσανε παιδί
τις φέρνει απέναντι μου και στα κυβικά μου
πάω να τις φτάσω και τσουγκρίζω στο γυαλί

Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου
πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου,
ένα καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου…

Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέφτες
σε οθόνες σε φωτοτυπίες και προβολείς
μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες
ζουν σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς

Μα εγώ θα κάνω τον καθρέφτη μου κομμάτια
ξέρω ότι αυτό που κρύβει πίσω του είσαι εσύ
εσύ που ψάχνεις μεσ’ τα μαύρα σου τα μάτια
να καθρεφτίζεις μόνο εμένα στην ζωή

Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς

Read Full Post »

δεντρα

Αλλόνας γρόνος έφυεν τζι εγήνηκεν αέρας

τζιε κουβαλά στους σάκκους του τες γνώσεις μιας παρέας

ετζίλησεν σαν το νερό τζι επότησεν το νου μας

με γνώσεις τζιε με μάθησην πον του πολιτισμού μας

είχαμε δάσκαλους πολλούς, καλούς τζιε μορφωμένους

που επρόσφεραν τες ώρες τους σε μας τους «σιτεμένους»

Κορνάρου, Καραΐσκου μας, Πετρίδης τζιε Μπακόλα

είχασειν πάντα υπομονή τζιε απαντούσαν σ΄όλα

ο Παύλου ο Κωσταντίνος μας αλλά τζι η Ταχοπούλου

σε ό,τι τζι αν ρωτούσαμεν απάνταν μας σε ούλλους

ήταν τζιε άλλοι κάμποσοι Ξανθού τζιε Σκουρουμούνη

ποτέ δεν αροθύμησαν δεν έκλωσαν καντούνιν

έχουμε τζιε την Παύλου μας, μία πνοή πλασμάτου

κυπριοπούλα Πάφια εν άσμαν του ασμάτου

τόσην πολλή γραμματική τζιε σύνταξην που ξέρει

κανείς μας δεν επίστευκεν πως θα μας την προσφέρει

να κάμνουμεν μετάφρασην έμαθεν μας καμπόσην

τζι όσο για τη γραμματικήν είπεν μας άλλην τόσην

πράγματι εν άξια πολλά, εδίδαξε μας τόσα

πιόττερον αγαπήσαμε αρχαίαν μας τη γλώσσα

για τελευταίον άφηκα να πω για τον  Πετρίδη

που εν άσσος εις το θέατρο που παίζουν στο σανίδι

πράγματι εν καλός πολλά περνά του να διδάσκει

τζιε λωτοφάγους κάμποσους να δείτε έσιει γράψει

εν πρώτος εις στο Σοφοκλή τζιε στον Αριστοφάνη

ο Μένανδρος εν φίλος του όπως τζι ο Αντιφάνης

τους Πέρσες τζιε τους Όρνιθες παίζει τους μ΄ένα σιέρι

Ικέτιδες τζιε Μήδεια παίζει τους στο μπεγλέρι

Αντώνης εις στο όνομα εν τάλαντο μιάλον

γράφει σπουδαία πράματα στον νου που δεν τα βάλλω

θαρκούμαι εν να τον μάθουσιν πολλοί σε τουν το τόπο

Τρέμε του ΘΟΚ το θέατρο αν σ’ έβαλεν στο στόχον

* Σατυρικό γύμνασμα κυπριακής ποίησης Κυπρίας συναδέλφου! 

Read Full Post »