Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2012

Από καιρό στο ίδιο ράφι. Την κοιτάζει, όταν μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο. Ανοίγει τα παράθυρα και της ρίχνει λίγο φως. Πολλές φορές την ακούει να γκρινιάζει και να σέρνει τις παντόφλες. Εκείνη στέκεται ακίνητη, μέσα στη χάρτινη κορνίζα και την κοιτάζει.

Ναι, την κοιτάζει καλά. Να δει πόσο άλλαξε. Στ’ αλήθεια άλλαξε… τόσα χρόνια από τότε… Τα μαλλιά της άσπρισαν λιγάκι. Τα αφήνει άβαφα όμως, από άποψη. Πάντα της είχε άποψη!
Τα χέρια της σκασμένα στις άκριες των δακτύλων. Όλο τα περιποιείται, μήπως και γίνουν κοριτσίστικα ξανά. Το στόμα της, σα να μεγάλωσε μαζί της κι απλώθηκε στο πρόσωπο.
Και τα μάτια της. Αχ, τα μάτια της… Όλο την μπερδεύουν. Κοιτάζει μέσα τους βαθιά, να δει ποια θλίψη τα σκούρυνε και χάσαν το πράσινο χρώμα τους. Μα όλο αστοχεί. Άραγε ήταν κάποτε πράσινα, ή πάντα τόσο σκούρα, σχεδόν μαύρα…

Την κοιτάζει κι όσο περιφέρεται εδώ μέσα και γερνάει, θα της θυμίζει πως υπήρξε κοριτσάκι.

Read Full Post »

Κι άξαφνα, αυτή την νύχτα, οι θεοί
σηκώνουν πρώιμη βαρυχειμωνιά
και πήζει κρύσταλλο το ρεύμα του ιερού Στρυμόνα.
Κι όποιος ποτέ του δεν λογάριαζε θεούς,
τώρα προσεύχεται σ΄αυτούς και προσκυνά γη κι ουρανό!
Κι όταν πια τις πολλές τις προσευχές του τέλειωσε ο στρατός,
στην παγωμένη κρούστα αρχίζει να γλιστρά.
Κι όσοι από μας προλάβαν να περάσουν, πριν οι ηλιαχτίδες
αναφανούν παντού, τώρα είναι ζωντανοί.
Γιατί ο καυτός του ήλιου ο δίσκος έλιωσε
τον πάγο στην καρδιά του ποταμού,
κι ένας πάνω στον άλλο πέφτανε. Καλότυχος
που πρόλαβε να χάσει αμέσως την πνοή!

(η αναγγελία της καταστροφής των Περσών από τον Αγγελιαφόρο)

………………………………………………………

Όποιος ξέρει από συμφορές, φίλοι, γνωρίζει
πως οι θνητοί, όταν το κύμα του κακού
πάνω τους πέσει, τρέμουν για το κάθε τι, ενώ,
όταν τα φέρνει η τύχη ευνοϊκά, πιστεύουν
πως ούριος άνεμος θα πνέει πάντοτε.
Όλα για μένα τώρα είναι γεμάτα φόβο.

(από τον μονόλογο της Άτοσσας)

…………………………………………

Α, οι χρησμοί τι γρήγορα που αλήθεψαν!
Όρισε ο Δίας και ξέσπασαν στο γιο μου
οι προφητείες! Κι εγώ γελιόμουν κι έλεγα πως οι θεοί
θα τις αργοπορούσαν! Μα όταν στο χαμό σου
μόνος σου τρέχεις, τρέχει κι ο θεός!

[…]

όταν ανθήσει η υπεροψία,
μεστώνει της καταστροφής το στάχυ,
κι έχεις μονάχα δάκρυα να θερίσεις.

(από τον μονόλογο του Δαρείου για τον Ξέρξη)

 Μετάφραση: Παν. Μουλλά

Read Full Post »

Μεγάλωνα στην τσέπη του πατέρα μου
Δεμένη μ’ αλυσίδα στα κλειδιά του
Με τ’ όνομα, τ’ αμάξι και τα σπίτια του
Και μ’ όλα τα μεγάλα όνειρά του

Μεγάλωνα στης μάνας μου τα δάκρυα
Σα σκάλισμα σε βέρα από πλατίνα
Που έβγαζε και άφηνε στην άκρια
Καθώς έπλενε πιάτα στην κουζίνα

Τι με ρωτάς
Τι να σου λέω
Εδώ τα βλέπεις
Θες με κρατάς
Κι αν δε σου κάνω
Με επιστρέφεις

Δεν έχω μάθει δυστυχώς, να μην ανήκω
Μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο

Μεγάλωνα γι’ αυτούς που περιμένανε
Και ύστερα για χάρη κάποιου ψεύτη
Και μέρα με τη μέρα αντί για μένανε
Τη μάνα μου αντικρύζω στον καθρέφτη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης - Ερμηνεία: Nατάσσα Μποφίλιου

Read Full Post »