Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2012

Read Full Post »

Ο Δ. Σολωμός λαμβάνοντας εγκύκλιο παιδεία στην Ιταλία και μαθητεύοντας κοντά σε σημαντικούς ιταλούς ποιητές, ήρθε σε επαφή με τα ευρωπαϊκά ρεύματα του νεοκλασικισμού (17ος-19ος αι.) και του ρομαντισμού (18ος-19ος αι.). Ιδιαιτέρως, ο γερμανικός ρομαντισμός διέπλασε την σκέψη του και επηρέασε συνολικά το έργο του. Εδώ, θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε την ρομαντική φυσιογνωμία του όψιμου «Κρητικού» (1833-1834), χρησιμοποιώντας αντιπροσωπευτικά εδάφια.

         Κοίτα με μές στα σωθικά, που φύτρωσαν οι πόνοι

Από τον παραπάνω στίχο, αντιλαμβανόμαστε πως ο Σολωμός εκθέτει με εμφατικό τρόπο τον συναισθηματικό κόσμο και την ψυχική κατάσταση του ήρωα-αφηγητή. Η έκφραση του υπερβολικού αισθήματος υπαγορεύεται ως βασικό συστατικό ενός ρομαντικού ποιήματος. Κυρίαρχο συναίσθημα, που διαπερνά το ποίημα, είναι ο πόνος όταν λ.χ. ο νέος αναθυμάται τον χαμό των αγαπημένων του προσώπων στην Κρήτη στην ενότητα 21, στίχοι 30-34:

Όμως εξεχειλίσανε τα βάθη της καρδιάς μου·
[…]
Και την αυγή μου ρίξανε τη μάνα στο πηγάδι.

αλλά και όταν αγωνιά, στην υπερπροσπάθειά του να φτάσει στην ακτή σώζοντας μαζί του και την κόρη:

        Στο πλέξιμο το δυνατό ο χτύπος της καρδιάς μου —
        Κι’ αυτό μου τ’ αύξαιν’, —έκρουζε στην πλεύρα της κυράς μου.

Ο ποιητής θέτει στο επίκεντρο της προσοχής του τον θαλασσομάχο, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και καταπιάνεται με τα πάθη και τα συναισθήματά του, γεγονός που μας παραπέμπει τόσο στην αισθητική του συναισθήματος όσο και της υποκειμενικότητας, που εξέθρεψε ο ρομαντισμός και ιδιαίτερα ο γερμανικός ρομαντισμός, διαμέσου του φιλοσοφικού ιδεαλισμού.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Όχι. Ποτέ δε κατοίκησες αυτό το σπίτι. Αρνούμαι να το δεχτώ, κι ας λες πως κάποτε συνέβη. Τους ώμους δεν έγειρες στους τοίχους του. Νερό δεν ήπιες από την βρύση του. Το χέρι σου δεν άγγιξε τα βασιλικά του. Το δέρμα σου δεν φλόγωσε στη πρωινή του αύρα. Όχι. Ποτέ δε κατοίκησες το σώμα μου. Δεν πολιόρκησες καμιά του πύλη. Δε σε άφησα. Να μπεις, ποτέ, δε σε άφησα.

Κι ας ξημερώνεσαι τώρα νοερά ανάμεσα στα σκέλια μου.

Read Full Post »

Ό,τι κι αν κάνω, ό,τι έκανα είναι λάθος,
κάθε προσπάθεια καταλήγει στο κενό.
Μετέωρη πάντα, σ’ έναν άγνωστο ουρανό
την μέσα άβυσσο, π’ ανοίγεται, φθονώ –
να την κατρακυλήσω ως το βάθος.

Ό,τι κι αν είπα ή έγραψα δεν μένει
μήτε κρυφό – ούτε δυο στίχοι-προσευχή.
Στο χώμα φεύγουν και κυλούν με τη βροχή
μες τον αέρα αντιλαλούνε, σαν κραυγή
και με διαλύει πάντα η Ειμαρμένη.

Ό,τι κι αν σκέφτηκα, κομμάτια έχει γίνει
που διασκορπίστηκαν σ’ εκτάσεις αχανείς
κι όσο κι αν ούρλιαξα δεν μ’ άκουσε κανείς
και συνεχίζω από τότε, ημιθανής
μόλις να σέρνομαι, απ’ το πάτωμα ως την κλίνη.

Ό,τι κι αν πόθησα, λαχτάρισα, του ανέμου
ύστατο σκόρπισμα στην τελευταία βραδιά.
Ο χρόνος τέλειωσε – σημάδι στην καρδιά.
Οι πόρτες έκλεισαν. Παρέδωσα κλειδιά
κι ας υποθέσουμε δεν έζησα ποτέ μου.

Read Full Post »

Read Full Post »

Το παρόν ιστολόγιο καλλιεργεί με περισσή φροντίδα
μικρής φόρμας κείμενα.

Μετά τα τρίστιχα Σημειώματα – που συμπληρώνουν
φέτος δύο χρόνια αδιάλειπτης σοδειάς –,
σειρά έχουν τα πεζά σκαλίσματα «άμεσης δράσης».

Η κατηγορία ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ θα τα στεγάζει…
σε όλους τους καιρούς!

Read Full Post »