Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2011

Έδωσε άρτο, έλαβε μάχαιρα.

Πήρε από τη χολή, έδωσε απ’ τη καρδιά.

Ανθρώπινες συναλλαγές.

Read Full Post »

Read Full Post »

Η Christina Branco τραγουδά σε ποίηση του Δανού ποιητή

και νομπελίστα J. J. Slauerhoff.

Read Full Post »

Όχι είναι πολύ δύσκολο να βρεις αυτό το θείο αχνάρι μέσα σ’ αυτή τη ζωή που περνάμε, μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο τον τόσο απνεύματο, αστικό κι ευτυχισμένο, μέσα σ’ αυτά τα αρχιτεκτονικά σχέδια, τις επιχειρήσεις, την πολιτική και τους ανθρώπους! Πως μπορούσα μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο να μην είμαι ένας λύκος της στέπας, ένας άξεστος ερημίτης, μια που δεν καταλάβαινα κανέναν από τους σκοπούς του και δεν ένιωθα καμιά από τις χαρές του! Δε μπορώ ούτε σ’ ένα θέατρο, ούτε σ’ ένα κινηματογράφο να παραμείνω πολλή ώρα, δε μπορώ να διαβάσω μια εφημερίδα και πολύ σπάνια διαβάζω ένα μοντέρνο βιβλίο· δε μπορώ να καταλάβω ποια όρεξη και ποια χαρά σπρώχνουν τους ανθρώπους στα ταξίδια και τα ξενοδοχεία, στα γεμάτα καφέ-μπαρ με την πνιγερή μουσική και στα μπαρ και τις παραστάσεις βαριετέ των μεγαλουπόλεων, στις εκθέσεις, στους αγώνες αυτοκινήτων, στα γήπεδα και στις διαλέξεις γι’ αυτούς του διψούν για μόρφωση! Όλες αυτές τις χαρές, που θα μπορούσα να τις φτάσω και να επιδιώξω άλλες τόσες, δε μπορώ να τις καταλάβω ούτε συμμετέχω σ’ αυτές. Αντίθετα, αυτό που σε μένα προξενεί τις σπάνιες ώρες της χαράς, αυτό που είναι για μένα ηδονή, βίωμα, έκσταση και εξύψωση, βρίσκεται μόνο στην ποίηση, ενώ στη ζωή φαίνεται να ‘ναι αφύσικο. Και πράγματι, αν ο κόσμος έχει δίκιο, αν αυτή η μουσική στα μπαρ, αυτές οι μαζικές ικανοποιήσεις μέσα στα πλήθη κι αυτός ο αμερικάνικος τρόπος ζωής είναι πράγματα δικαιωμένα, τότε εγώ έχω το άδικο, είμαι τρελός, πραγματικά ένας λύκος της στέπας, όπως συχνά ονόμαζα τον εαυτό μου· είμαι οπωσδήποτε ένα περιπλανώμενο θηρίο, μέσα σ’ έναν ξένο κι ακατανόητο κόσμο, που δε μπορεί πια να βρει την πατρίδα του, την τροφή και τον αέρα του.

Μετάφραση: Κώστας Προκοπίου

Read Full Post »

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με –
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

[1912]

Read Full Post »

Χάραξε τα χείλη.

Έκοψε τα δάχτυλα.

Να πάψει η σάρκα της να ζητά.

Read Full Post »

Πάει το Μπρόντγουαιη, πάει κι η Άνεσις
έκλεισαν Άττικα και Στούντιο.
Θυμάται άραγε κανείς
το Κολοσσαίον, το Πιγκάλ, την Αρζεντίνα;
Κι όπως τα ζώα που τα λημέρια τους
βάναυσα συρρικνώνονται
εκλείπουν
έτσι κι εγώ
τα βράδια τ’ ανελέητα
μη βρίσκοντας που να κρυφτώ
αισθάνομαι σιγά σιγά
πως πέρασε ο καιρός μου.

 

Από την συλλογή Κρυφές ζωές

Read Full Post »

Older Posts »