Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Δεκέμβριος 2010

Νεροσυρμές στα μαγουλά της.

Στις αυλακιές μικρές ροδιές

θ’ ανθίσουν κάποτε.

Advertisements

Read Full Post »

Θα ‘χει περάσει κάμποσος καιρός
αφότου πρωτοδιάβασα για μοναξιά,
γιατί η μοναξιά εδώ και χρόνια
δεν μου είναι τόσο μακρινή
έτσι που μόνο απ’ το χαρτί
ν’ ακούω για δαύτη.
μέρα και νύχτα η μοναξιά
δεν σταματά να μου παίρνει τ’ αυτιά.

Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης
Περιοδικό "Πλανόδιον" (τχ. 48)

Read Full Post »

ΚΡΥΒΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΤΙ που με κάνει να γυρίζω πίσω σε κάποια νέα χρόνια μακρινά, που τα γυρεύει το εγώ μου κάποτε και πότε με λαχτάρα, ίσα-ίσα γιατί μου είναι μακρινά πλέον και μου δείχνονται σαν ξένα. Κάποιος είπεν: ο άνθρωπος είναι πάντ’ αυτό που είτανε παιδί. Δεν ξέρω. Μα ξέρω πως πάντα μένει μέσα και στον πλέον αλλαγμένον άνθρωπον, από την ηλικίαν, από τα πάθη, από τη σκέψη, κάτι από το παιδί. Το παιδικό τούτο κ ά τ ι, το λαχταριστό και το άφραστο, αυτό το ποίημα του περασμένου, του χαμένου η μουσική, μου ξαναδείχνεται και στέκει εμπρός, κάπως λιγότερο αέρινο, κάπως περισσότερο σωματωμένο, μέσα στα Διηγήματα του Παπαδιαμάντη. Βρίσκω μέσα σ’ αυτά πως δεν ξέμαθα να βλέπω και να αισθάνωμαι, να χαίρωμαι και να λαχταρίζω με την νεανικήν εγκάρδιαν απλότητα, την ομορφιά της χώρας που με γέννησε, τον ολόφωτο αιθέρα, τα χτυπητά χρώματα, τ’ αγαλματένια βουνά τα ιοστέφανα, τα πολυκέλαδα γλυκύτατ’ ακρογιάλια γύρω στους νεραϊδένιους χορούς των νησιών, μια θηλυκήν ημερότητα και καλωσύνη στην πλάση, μιαν απριλιάτικην άνοιξη στην ψυχή· να χαίρωμαι και να λαχταρίζω τους απλούς ανθρώπους και τους ταπεινούς που στέκουν πάντ’ ανάμεσα στη φύση, αγνάντια από το φως, πάντ’ αποκάτου από την σκέπη τ’ ουρανού, χωρίς τη σκέψη, λυτρωμένοι από την αρρώστια της ι δ έ α ς, μ’ ένα μονότονο ρυθμό σε όλα των, σα ζωντανά δημοτικά τραγούδια· στοχασμοί στενοί και γεροί, γλώσσα όλη χυμός, ολοστρόγγυλα λόγια· πάθη, όνειρα, συμφέροντα, καλωσύνες, μικροκακίες, όλα τους τραβούν τότε, ακόμα και ό,τι κατέχουν άσχημο, πεζό, ανήθικο· γιατί και τ’ ανήθικα και τα πεζά τους και τάσχημα, έχουν κ’ εκείνα κάποιον αέρα νεότητος.
Και τότε ζω με μια ψυχή χεροπιαστή και απλοϊκή, και η ψυχή μου ταιριάζει με της πατρίδας μου την ψυχή, σε ό,τι αυτή έχει γνωριμώτερο και πλέον συμπαθητικό. Και μου δίνουν τότε του Παπαδιαμάντη τα Διηγήματα, όχι τα γέλια, όχι τα δάκρυα των συγκινήσεων που με το Πνεύμα δε σχετίζονται. Μου δίνουν κάτι σπουδαιότερο και πιο βαθύ: την «άυλη χαρά», καθώς έλεγεν ο Σέλλεϋ, της Τέχνης.

Απόσπασμα

Από την Εισαγωγή στην πεζογραφία του Παπαδιαμάντη.
Επιλογή κριτικών κειμένων
Επιμέλεια: Γ. Φαρίνου-Μαλαματάρη

Read Full Post »

Cada dia es un regalo.

Για τους μη ομιλούντες την ισπανικήν:

Η κάθε μέρα είναι δώρο.



Read Full Post »