Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2010

Τη ζωή που στερήθηκαν.

*

Ήθελε να ήταν ζωγράφος για να ζωγραφίζει μόνο
τα χέρια της.

*

Όλοι κάποτε νέοι.

*

Η διαδοχή των ημερών.

*

Μετά από χρόνια κατάλαβε πως καμιά δεν αγάπησε
όσο την Εδουάρδα.

*

Ο Κάλβος και ο Σολωμός έζησαν είκοσι χρόνια στην
ίδια πόλη χωρίς ποτέ να συναντηθούν.

*

Κάπου ανάμεσα στο αξιοπρεπές μελό και το φτηνό πάθος.

*

Πράγματα που δεν λέγονται – δεν εξηγούνται.

*

Επισκευαστής αναμνήσεων.

*

Τόση κακότητα εν ονόματι του ανθρωπισμού.

*

Όμως ποτέ δεν θα μου εξηγήσεις το πως και το γιατί.

*

Ζω μισά.

Advertisements

Read Full Post »

Το ανακαινισμένο Βυζαντινό Μουσείο, που πρόσφατα άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό, είναι ένα κόσμημα. Εντυπωσιάστηκα!

Φωτογραφίες από την ιστοσελίδα του μουσείου: www.byzantinemuseum.gr

Read Full Post »

Read Full Post »

–η ζωή, πότε ήταν πράγματι δική μας;
πότε είμαστε ό,τι είμαστε στ΄αλήθεια;
και μόνοι μας εν τέλει είμαστε πάντα
μονάχα ένα κενό, μια ζάλη, σ’ έναν
καθρέφτη μορφασμοί, ναυτία και τρόμος,
δεν είν’ ποτέ η ζωή δική μας, είναι
άλλων, δεν είναι κανενός, όλοι είμαστε
η ζωή –ψωμί του ήλιου για τους άλλους,
όλους τους άλλους που είμαστε οι ίδιοι–,
είμαι ένας άλλος όταν είμαι, οι πράξεις μου
είν’ πιο δικές μου όταν ανήκουν σ’ όλους,
για να ‘μαι εγώ πρέπει να είμαι άλλος,
να βγω απ’ το εγώ, να με ζητήσω σ’ άλλους,
τους άλλους που δεν είναι αν δεν υπάρχω,
τους άλλους που πληρούν την ύπαρξή μου,
είμαι δεν έχει ή εγώ, εμείς μονάχα,
πάντα η ζωή είναι άλλη, αλλού, πιο πέρα,
πέρ’ από εσένα ή εμένα, πάντα ορίζοντας,
ζωή που μας ποθεί και μας διχάζει,
μας δίνει πρόσωπο και το τσακίζει,
πείνα του είναι, ω θάνατε, ψωμί όλων,

(Απόσπασμα)

Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης

Read Full Post »

«Στην ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος βλέπουμε άλλους δημιουργούς να κλίνουν πιο πολύ προς το ελληνικό, κι άλλους πάλι τους βλέπουμε να κλίνουν πιο πολύ προς το χριστιανικό και το βόρειο στοιχείο. Η διάκριση δεν είναι σχεδόν ποτέ απόλυτη, αλλά και η ισορροπία είναι σπανιότατα δυνατή.
Τους πρώτους, που κλίνουν πιο πολύ προς το ελληνικό στοιχείο, τους λέμε κλασικούς. Τους άλλους τους λέμε ρομαντικούς. Στο κλασικό πνεύμα υπερέχει το πλαστικό στοιχείο. Στο ρομαντικό πνεύμα υπερέχει το μουσικό. Αυτό δεν σημαίνει πως αποκλείεται να υπάρχει ένα άγαλμα με χαρακτήρα ρομαντικό ή και μια μουσική με χαρακτήρα κλασικό. Ο άνθρωπος μπορεί την κάθε ύλη –και το μάρμαρο και τον ήχο– να την πλάσει και να την διαμορφώσει ανάλογα με την ψυχική και πνευματική του ανάγκη και πνοή.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Read Full Post »

Read Full Post »