Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2010

Καημός, αλήθεια, να περνώ του έρωτα πάλι, το στενό,
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά, μια μέρα, του θανάτου,
στενό, βαθύ και θλιβερό, που θα θυμάμαι για καιρό,
τι μου στοιχίζει, στην καρδιά, το ξαναπέρασμά του.

Ας είναι, ωστόσο, τι ωφελεί; Γυρεύω πάντα το φιλί,
στερνό φιλί, πρώτο φιλί, και με λαχτάρα πόση!
Γυρεύω πάντα το φιλί, που μου το τάξανε πολλοί,
κι όμως δεν μπόρεσε κανείς, ποτέ, να μου το δώσει…

Ίσως, μια μέρα όταν χαθώ, γυρνώντας, πάλι, στο βυθό,
και με τη Νύχτα, μυστικά, γίνουμε πάλι ταίρι,
αυτό τ’ ανεύρετο φιλί, που το λαχτάρησα πολύ,
σα μια παλιά της οφειλή, να μου το ξαναφέρει!

Advertisements

Read Full Post »

Read Full Post »

Μοιάζει χειμώνας ο καιρός που έχω φύγει
και τη χαρά του χρόνου έχασα, εσένα·
πόσο σκοτάδι έχω νιώσει, πόσα ρίγη,
πόσο Δεκέμβρη σε τοπία ερημωμένα.
Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι,
μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του,
που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει,
σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου.
Τόση πληθώρα, αποκύημα της λύπης
ήταν για μένα, και καρπός χωρίς πατέρα·
το καλοκαίρι ξέρει εσένα, κι όταν λείπεις
όλα σωπαίνουν τα πουλιά στον άδειο αέρα.
Κι αν κελαηδήσουν, λένε πένθιμο κανόνα,
κι ωχρούν τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα.

Μετάφραση Διονύσης Καψάλης

Read Full Post »

Όχι, δεν θέλει και πολύ·
όπως ραγίζει το γυαλί

ή όπως σπας ένα μολύβι –
κάτι άθελά σου σε συντρίβει

και σπάει μέσα σου το φως:
ήσουν εσύ και είσαι αυτός.

Το αργό ξετύλιγμα της ώρας
κοιτάζεις, κι ούτε μανδραγόρας,

φάρμακο άλλο ή βοτάνι,
τον ύπνο σου που ‘χει πεθάνει

δεν θα σου δώσει πια – κανείς,
κανένα ίνδαλμα ηδονής,

καμιά κρυφή συναλλαγή·
το ρήγμα σε χρονολογεί.

Από τη συλλογή Από λεπτότατη οδύνη 

Read Full Post »

Read Full Post »