Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Νοέμβριος 2009

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.

Από τη συλλογή Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως 
Advertisements

Read Full Post »

Read Full Post »

Και τα δέντρα έχουνε δέσει στα κλαδιά τους
Την καρδιά τους.

                              ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κυκλικό τείχος βροχής
βαθιά τα δάση προστατεύει.
Μα απ’ την καρδιά τους φυσικά
απ’ τα κλαδιά τους.

Κανείς δεν τα επισκέπτεται
τα δάση τούτα πια.

Και ξημερώνοντας αυτά
ξυλοκοπούν αχτίδες

–έχουν διαπράξει
από τους ήλιους
θαυμαστή

αποστασία

σύννεφα δεν επαίτησαν
μιαν άλλη προστασία–

Μα απόψε
ψάλλουν κυκλικά.

Από τη συλλογή Αχτίδες νυχτόβιες

Read Full Post »

407

Κάποια φορά
είπα συγγνώμη σε μια σκνίπα.
Δε μ’ άκουσε.
Κι αν είχε τρόπο να μ’ ακούσει,
δεν πρόλαβε.
Μόλις την είχα τελειώσει.
Κι όχι που ενόχλησε
– ούτε κι αυτό το ‘χε προλάβει.
Παλιά συνήθεια κίνησε το χέρι μου,
παλιά πεποίθηση
πως νά, μια σκνίπα είναι,
καν κουνούπι
– πώς πήζει, νόμος γίνεται το αυθόρμητο
και πώς τ’ αφύσικο θεριεύει φυσικό;
Μ’ έτρωγε ο φόνος.
Ο φόνος;
Α, πάλι καλά, έχουμε ανάριθμες
τις λέξεις
και σωζόμαστε.
Αλλά ποια λέξη η σκνίπα.
Ποιες λέξεις;
Τι θα ‘χε να ιστορήσει
πώς θα τον έλεγε το θάνατο
στους εδικούς της
και πώς αυτοί
παιδιά γονείς αδέρφια
θα στόλιζαν το ξόδι της
ποια μοιρολόγια οι σκνίπες σέρνουν;
Θα ‘χε δικούς.
Αλλιώς πως συνεχίζει να υπάρχει
κι ας τελειώθηκε στα δάχτυλά μου,
καν, στο δάχτυλό μου πες;
Αστεία πράματα.
Η σκνίπα, σκνίπα.
Κι άνθρωπος ο άνθρωπος. Των άνω.
Τ’ ακούς, ε, τ’ ακούς εσύ εκεί πάνω;
Άνθ…

Από τη συλλογή Ρήματα

Read Full Post »

100

Μ’ ένα κρα η αυγή
έγινε κραυγή
κάπα και τ’ αβγά
έπιασαν καβγά

Μ’ έψιλον πηγή
τώρα επείγει
και το γάμα σε ύψος
κόλλησε σαν γύψος

Με το ταυ ο ήχος
έχτισε ένα τείχος
μ’ ένα ρω το άδειο
έπαιξε σαν ράδιο

Μ’ ένα μα το χέρι
έκοψε μαχαίρι
κάπα και οι ίπποι
θα φυτρώσουν κήποι

Από τη συλλογή τραγουδί τραγουδοχέρι

Read Full Post »

Read Full Post »

217

Κλείνει ταμείο και γυρίζει
στο σπίτι της. Δεν λέει ποτέ
ποιος άνθη ωραία της χαρίζει.
Τζάμπα και βερεσέ

να ζεις με όνειρα κι εξάρσεις.
Τρέχα αντ’ αυτού σιμά της. Γίνε
πένης κι εσύ. Δίχως εισπράξεις
στης βάρδιας το τέλος μείνε

κοντά της. Για ν’ αναπαυθεί
θερμή θα αναζητήσει αγκάλη
μιας νύχτας έστω κι αν χαθεί

ήλιος πρωίας θα τη φέρει
στης λάμψης της το φως και πάλι.
Σχολάει απόψε μεσημέρι.

Από τη συλλογή η δόξα της ανεμελιάς

Read Full Post »