Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2009

Read Full Post »

DSC00365

.

[ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΔΡΑ ΠΑΡΕ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ
— ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ, ΣΤΙΧΑΚΙΑ ]

Μιλώ εδώ για πράγματα απλά, μα θέλω να τους δώσω κάποιο χρώμα.
Αυτό νομίζω είναι θεμιτό – και ιδού ένα παράδειγμα ακόμα.
Καθήκοντα αναθέτει ο στρατηγός με βάση τα προσόντα του καθένα:
ας πούμε, άλλος πάει πεζικό, άλλος πηγαίνει τεθωρακισμένα.
Το μήνυμα λοιπόν είναι σαφές – κοντά στον νου, κορίτσια, και η γνώση·
σκεφτείτε τα ατού του καθενός και πάρτε ό,τι έχει να σας δώσει:
τη συμβουλήν εκ του νομομαθούς, το χρήμα, φυσικά, εκ του ευπόρου,
και συνδρομήν δικαστικήν παρά του έχοντος την πείραν συνηγόρου.
Σε στίχους εντρυφεί ο ποιητής· να του ζητήσεις στίχους επομένως·
και είναι επιρρεπές στα ερωτικά κατεξοχήν των ποιητών το γένος.
Στον έρωτα, κορίτσια, ο ποιητής είναι συγχρόνως τζέντλεμαν και ιππότης·
η δε ωραία κι εκλεκτή του ποιητή προώρισται να γίνει διασημότης.
Μέσω της ποίησης κατέστησαν πολλές πασίγνωστες σε Ρώμη και Αθήνα·
κι όσο για την δικιά μου, ερωτούν «ποιά είναι, ρε παιδιά, αυτή η Κορίννα;»
Οι ποιητές απέχουν παντελώς απ’ τη λεγόμενη ερωτική απάτη·
την τέχνη μετά ήθους διακονούν και δείχνουν διαγωγή κοσμιοτάτη.
Οι ποιητές δεν θέλουνε πολλά, δεν τους αγγίζει η ματαιοδοξία·
δεν μπλέκονται με την πολιτική και προτιμούν να ζουν στην ησυχία.
Συνάπτουν σχέσεις μετά γυναικών που διακρίνονται από μεγάλο πάθος·
στη σύντροφό τους μένουνε πιστοί και αγαπούν, ούτως ειπείν, σε βάθος.
Είναι η τέχνη, όπως είπα πριν, όπου τους κάνει έτσι φινετσάτους·
το ήθος τους –και θα το πω ξανά– εναρμονίζεται προς το λειτούργημά τους.
Γι’ αυτό, κορίτσια, για τους ποιητές να δείχνετε μεγάλη προθυμία:
τους δόθηκε ταλέντο απ’ το θεό κι απολαμβάνουν θεία προστασία.
Είμαστε σαν τους άγιους εμείς, με το θεό στενά συνδεδεμένοι,
κι η έμπνευσή μας είναι θεϊκή διότι ουρανόθεν κατεβαίνει.
Μην περιμένεις χρήματα, λοιπόν, από σοφούς ανθρώπους σαν κι εμένα·
θα ήταν ένα έγκλημα αυτό  – και, δυστυχώς, απ’ τα συνηθισμένα.

Μετάφραση: Θεόδωρος Παπαγγελής

Read Full Post »

Read Full Post »

164

ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΕΣΑΙ όλη τη νύχτα,
αγαπημένο φάντασμα, και σέρνεις
βήματα φόβου στις σαθρές σανίδες·
πηγαινοέρχεσαι, στιγμή δεν σταματάς,
κι ακούω το φριχτό λαχάνιασμά σου,
το στήθος σου που βράζει απ’ το τσιγάρο
και κάποτε τα βογκητά σου· το πρωί
βρίσκω φλυτζάνια του καφέ, ποτήρια,
εφημερίδες ανοιγμένες, προσευχές
αναρτημένες σ’ όλες τις γωνίες,
τασάκια μ’ αποτσίγαρα, ξινίλα
φόβου και λησμονιάς, σ’ όλο το σπίτι.

Δεν ξέρω ποιος ο πλάστης σου, δεν είπες
αν πήρες απ’ το μοίρασμα της ηδονής
ή μήπως απ’ το κύρος του θανάτου.
Ανηφορίζοντας τον ύπνο προς το φως
αντίκρισα το χάλασμα του κόσμου.

Από τη συλλογή Ο κρότος του χρόνου

Read Full Post »

DSC04735

Στο βιβλιοπωλείο που εργάζομαι, έρχεται να μου μιλήσει για ισπανικά καράβια, αερόστατα με ονόματα θηρίων, εξερευνητικές αποστολές στους Πόλους που χάθηκαν σε καθρέφτες. (Και μόνον ένας άνθρωπος με το δικό μου επάγγελμα αναγνωρίζει εκείνη τη μυρωδιά του βρεγμένου ψωμιού και της κλεισούρας που αφήνουν πίσω τους τα βιβλία.) Με το πέρασμα του καιρού αντιλαμβάνομαι ότι το ένα του μάτι είναι γυάλινο. Πιο συγκεκριμένα, το ένα του μάτι είναι ένας γυάλινος βόλος, από εκείνους που ήταν γνωστοί στα παιδικά μου χρόνια με το όνομα «γκαζές». Από εκεί ξεκινούν κι όλες οι δυστυχίες του. Κάποιες μέρες, ακατονόμαστες από τους μετεωρολόγους, το γυαλί τρίζει με τις αρχαίες άμμους του. Ένας άνεμος της ερήμου αναταξινομεί τις γραμμές του προσώπου του. Μένει ολομόναχος, η βιτρίνα τον ξαφνιάζει, τον εμποδίζει να περάσει μέσα. Όχι, κύριε –του απαντώ ευγενικά– δεν έχουμε βιβλία για ισπανικά καράβια. Εμείς στεγνό χαρτί πουλάμε.

Από τη συλλογή Ο ελάχιστος κήπος

Read Full Post »

37

ΥΠΑΡΧΕΙ πάντα κάτι το γελοίο στα συναισθήματα των ανθρώπων που πάψαμε να αγαπούμε.

ΤΟ ΝΑ αγαπήσεις τον εαυτό σου είναι η αρχή ενός ισόβιου ειδυλλίου.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ μειονέκτημα του γάμου είναι ότι μειώνει τη φιλαυτία. Και οι άνθρωποι που δεν είναι εγωιστές είναι άχρωμοι. Τους λείπει η ατομικότητα.

ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ θέλουν πάντα να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Οι γυναίκες έχουν πιο εκλεπτυσμένο ένστικτο. Θέλουν να είναι το τελευταίο ειδύλλιο ενός άντρα.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ελάχιστα ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσε του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια.

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ  να μιλάω σ’ έναν τοίχο – είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που δεν μου αντιλέγει.

ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΟΝ κόσμο δεν είναι σαν την αφοσίωση μιας παντρεμένης γυναίκας. Κάτι για το οποίο κανένας άντρας δεν έχει την παραμικρή ιδέα.

ΣΤΟΝ ΕΓΓΑΜΟ βίο η στοργή έρχεται όταν δύο άνθρωποι αντιπαθούν πλήρως ο ένας τον άλλο.

Μετάφραση: Σπύρος Τσακνιάς

Read Full Post »

134

Τα παιδιά κατέβαιναν με το ποτάμι. Κυλούσαν, κυλούσαν
δεν έκλαιγαν δεν τραγουδούσαν  —  ήταν παγωνιά
χιόνι λησμονιάς ετρύπαε τα κόκκαλα, Μάης δεν ήταν
λουλούδια μήτε και μόνο η μάνα με τα πράσινα μαλλιά
έσκυβε να χαϊδέψει ό,τι έφτανε: Μέτωπα ακίνητα, πόδια
και χέρια κι αγκαλιές και τώρα βούρλα μέσα στις παλάμες τους
μια πάνω μια κάτω στο κόκκινο νερό, έσκυβεν η μάνα
με τα πράσινα μαλλιά (αν είχε πια μαλλιά)
ό,τι έφτανε ν’ αγγίσει απ’ τα νεκρά παιδιά
τους άνδρες πες
που κατεβαίναν σκοτεινά, χωρίς φως το ποτάμι.

Από τη συλλογή Μαύρο δάσος

Read Full Post »

Older Posts »