Από τις πιο ποιητικές εικόνες του ελληνικού κινηματογράφου.

στον Κώστα

Ποιος άνεμος, της παίρνει τα χαρτιά
αφού παράθυρα δεν έχει ανοιχτά.
Μια δίνη, απ’ το μυαλό της ξεπηδά
με ρεύματα… θηρία κανονικά!

Κι εκεί, που τα χαρτιά της συμμαζεύει
αρχίζει λέξεις, κόμματα, τελείες ν’ ανακατεύει.
Την τέχνη της στιχουργικής, πως μαγειρεύει!
Αλίμονο, τα φάλτσα όμως, ν’ αποφεύγει.

]]> http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2012/01/15/%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%ac-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae/feed/ 0 vilelmina βιβλιο2 http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2012/01/13/%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82/ http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2012/01/13/%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82/#comments Fri, 13 Jan 2012 05:30:53 +0000 vilelmina http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/?p=2710 ]]>

Κοιτάζει τα χέρια της. Πώς έγιναν έτσι; Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της;
Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν.

Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της –όποτε τύχαινε, μια στις τόσες– κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της “πού τα ‘μαθες αυτά μω γυναίκα;”
Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.

Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και στα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ‘πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της; Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.

Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.
Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δεν λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά, το ένα μέσα στο άλλο, “κοίτα”, λέει, “που μ’ έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα” και γελάει από μέσα της που δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να ‘χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα.

Από το βιβλίο γυναικών - μικρές και πολύ μικρές ιστορίες

Ενηλικιώθηκαν, εν μία νυκτί.

Πίσω τους, η παιδική ηλικία

μιας ολόκληρης ζωής.

Αμφίθυμοι και χαυνωμένοι

σπονδές και αίνους υψώνουμε

στην ηδονή του πόνου.

ΒΑΔΙΖΩ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ.

Το δρόμο μου, που έχει μόνο μια λωρίδα κυκλοφορίας: την δική μου. Στ’ αριστερά μου, ένας αιώνιος τοίχος χωρίζει το δρόμο μου απ’ το δρόμο κάποιου που βαδίζει δίπλα μου, απ’ την άλλη πλευρά του τοίχου. Πού και πού, σ’ αυτόν τον τοίχο βρίσκω μια τρύπα, ένα παράθυρο, μια σχισμή… Και μπορώ να κοιτάξω το δρόμο του γείτονα ή της γειτόνισσάς μου.

Μια μέρα, καθώς περπατώ, μου φαίνεται ότι βλέπω στην άλλη άκρη του τοίχου μια μορφή που κινείται στο δικό μου ρυθμό, προς την ίδια κατεύθυνση. Κοιτάζω αυτή τη μορφή: είναι μια γυναίκα. Είναι όμορφη.

Με βλέπει και αυτή. Με κοιτάζει. Την ξανακοιτάζω. Της χαμογελώ… Μου χαμογελά.

Παίρνει πάλι να βαδίζει το δρόμο της, κι εγώ επιταχύνω το βήμα μου γιατί ανυπομονώ για την επόμενη ευκαιρία να ξανασυναντηθώ με αυτήν την γυναίκα. Στο επόμενο παράθυρο κοντοστέκομαι μισό λεπτό. Όταν εκείνη φτάνει, κοιταζόμαστε μέσα από το άνοιγμα. Της δείχνω με νοήματα πόσο πολύ μου αρέσει.

Μου απαντά με νοήματα. Δεν ξέρω αν σημαίνουν ό,τι και τα δικά μου, αλλά διαισθάνομαι ότι καταλαβαίνει τι θέλω να της πω. Νιώθω ότι θα μπορούσα να σταθώ αρκετή ώρα να την κοιτάζω και να την αφήνω να με κοιτάζει, αλλά ξέρω πως ο δρόμος μου συνεχίζεται… Λέω στον εαυτό μου ότι ίσως, παρακάτω, να υπάρχει μια πόρτα. Και ίσως να μπορώ να την διαβώ για να συναντηθώ μαζί της.

Τίποτα δεν δίνει περισσότερη σιγουριά από την επιθυμία, κι έτσι επιταχύνω για να βρω την πόρτα που φαντάζομαι. Αρχίζω να τρέχω με την ματιά μου καρφωμένη στον τοίχο.

Λίγο πιο κάτω, η πόρτα εμφανίζεται. Είναι εκεί, στην άλλη πλευρά η πολυπόθητη πια και αγαπημένη μου σύντροφος. Περιμένοντας… Περιμένοντάς με… Κάνω μια χειρονομία. Αυτή μου επιστρέφει ένα φιλί με τον αέρα. Μου κάνει ένα νόημα σαν να με καλεί. Μου αρκεί. Επιταχύνω προς την πόρτα για να βρεθώ μαζί της στη δική της πλευρά του τοίχου.

Η πόρτα είναι πολύ στενή. Περνάω ένα χέρι, περνάω έναν ώμο, ρουφάω λίγο το στομάχι, στρίβω λιγάκι το σώμα μου, σχεδόν καταφέρνω να περάσω το κεφάλι μου… Αλλά το δεξί μου αφτί μένει σφηνωμένο.

Σπρώχνω. Δεν υπάρχει τρόπος. Δεν περνάει. Και δεν μπορώ να βοηθήσω με το χέρι μου, γιατί δεν περνάει ούτε δαχτυλάκι εκεί μέσα. Δεν υπάρχει αρκετός χώρος για να περάσω μαζί με το αφτί μου, κι έτσι παίρνω μια απόφαση… (γιατί η αγαπημένη μου είναι εκεί και με περιμένει… γιατί είναι η γυναίκα που πάντα ονειρευόμουν και με καλεί…). Βγάζω ένα σουγιά από την τσέπη μου και, με μια γρήγορη κίνηση βρίσκω το κουράγιο να κόψω το αφτί μου για να περάσω απ’ την πόρτα. Και το καταφέρνω: το κεφάλι μου περνάει.

Αλλά, μετά το κεφάλι μου, βλέπω πως και ο ώμος μου μένει παγιδευμένος. Η πόρτα δεν έχει το σχήμα του σώματός μου. Βάζω δύναμη, αλλά δεν υπάρχει λύση. Το χέρι και το σώμα μου έχουν περάσει, αλλά ο άλλος μου ώμος και το άλλο μου χέρι δεν περνούν… Και δεν με νοιάζει τίποτα, οπότε…

Κάνω πίσω, και χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες παίρνω φόρα και ορμώ να περάσω την πόρτα. Από το χτύπημα, ο ώμος μου εξαρθρώνεται και το χέρι μου μένει κρεμασμένο και άψυχο. Αλλά τώρα, ευτυχώς, σε μια θέση που μου επιτρέπει να περάσω την πόρτα… Είμαι πια σχεδόν στην άλλη πλευρά.

Μόλις είμαι έτοιμος να ολοκληρώσω το πέρασμά μου από τη σχισμή, συνειδητοποιώ ότι το δεξί μου πόδι έχει μείνει κολλημένο στην άλλη πλευρά. Όσο και να προσπαθώ, δεν καταφέρνω να περάσω. Δεν υπάρχει τρόπος. Η πόρτα είναι υπερβολικά στενή για να περάσω ολόκληρο το σώμα μου. Υπερβολικά στενή: δεν χωρούν και τα δύο μου πόδια…

Δε διστάζω. Είμαι πια σχεδόν δίπλα στην αγαπημένη μου. Δεν μπορώ να κάνω πίσω… Έτσι, αρπάζω τον μπαλτά και σφίγγοντας τα δόντια δίνω ένα χτύπημα και κόβω και το πόδι.

Ματωμένος, κουτσός, στηριγμένος στον μπαλτά και με το ένα χέρι εξαρθρωμένο, μ’ ένα αφτί κι ένα πόδι λιγότερο, συναντιέμαι με την αγαπημένη μου.

«Να ‘μαι. Επιτέλους, πέρασα. Με κοίταξες, σε κοίταξα, σε ερωτεύτηκα. Πλήρωσα όλα τα τιμήματα για σένα. Όλα επιτρέπονται στον έρωτα και στον πόλεμο. Δεν έχουν σημασία οι θυσίες. Άξιζε το κόπο, αν έγιναν για να συναντηθώ μαζί σου, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε μαζί… Μαζί, για πάντα…»

Αυτή με κοιτάζει και της ξεφεύγει ένας μορφασμός.

«Έτσι, όχι… Έτσι, δεν θέλω… Εμένα μου άρεσες όταν ήσουν ολόκληρος.»

Από το βιβλίο Ιστορίες να σκεφτείς

]]> http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/17/%cf%87%ce%bf%cf%81%cf%87%ce%ad-%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%ac%ce%b9-%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b1/feed/ 0 vilelmina τοιχο http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/06/%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%b1%ce%bd-%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b1/ http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/06/%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%b1%ce%bd-%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b1/#comments Sun, 06 Nov 2011 08:19:45 +0000 vilelmina http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/?p=2585 ]]>
]]> http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/06/%ce%b3%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%b1%ce%bd-%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%81%ce%b1/feed/ 0 vilelmina http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/01/%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bc%ce%b1-%ce%b1%cf%81-32/ http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/2011/11/01/%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%89%ce%bc%ce%b1-%ce%b1%cf%81-32/#comments Tue, 01 Nov 2011 06:35:08 +0000 vilelmina http://khpoithsvroxhs.wordpress.com/?p=2394 ]]>

Ό,τι μένει από την απώλεια.

Ό,τι μένει από τη συντριβή.

Ότι ζήσαμε, ό,τι ποθήσαμε.