στον Κώστα
Ποιος άνεμος, της παίρνει τα χαρτιά
αφού παράθυρα δεν έχει ανοιχτά.
Μια δίνη, απ’ το μυαλό της ξεπηδά
με ρεύματα… θηρία κανονικά!
Κι εκεί, που τα χαρτιά της συμμαζεύει
αρχίζει λέξεις, κόμματα, τελείες ν’ ανακατεύει.
Την τέχνη της στιχουργικής, πως μαγειρεύει!
Αλίμονο, τα φάλτσα όμως, ν’ αποφεύγει.
