Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.
Από τη συλλογή Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
Και τα δέντρα έχουνε δέσει στα κλαδιά τους
Την καρδιά τους.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Κυκλικό τείχος βροχής
βαθιά τα δάση προστατεύει.
Μα απ’ την καρδιά τους φυσικά
απ’ τα κλαδιά τους.
Κανείς δεν τα επισκέπτεται
τα δάση τούτα πια.
Και ξημερώνοντας αυτά
ξυλοκοπούν αχτίδες
–έχουν διαπράξει
από τους ήλιους
θαυμαστή
αποστασία
σύννεφα δεν επαίτησαν
μιαν άλλη προστασία–
Μα απόψε
ψάλλουν κυκλικά.
Από τη συλλογή Αχτίδες νυχτόβιες
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
Κάποια φορά
είπα συγγνώμη σε μια σκνίπα.
Δε μ’ άκουσε.
Κι αν είχε τρόπο να μ’ ακούσει,
δεν πρόλαβε.
Μόλις την είχα τελειώσει.
Κι όχι που ενόχλησε
- ούτε κι αυτό το ‘χε προλάβει.
Παλιά συνήθεια κίνησε το χέρι μου,
παλιά πεποίθηση
πως νά, μια σκνίπα είναι,
καν κουνούπι
- πώς πήζει, νόμος γίνεται το αυθόρμητο
και πώς τ’ αφύσικο θεριεύει φυσικό;
Μ’ έτρωγε ο φόνος.
Ο φόνος;
Α, πάλι καλά, έχουμε ανάριθμες
τις λέξεις
και σωζόμαστε.
Αλλά ποια λέξη η σκνίπα.
Ποιες λέξεις;
Τι θα ‘χε να ιστορήσει
πώς θα τον έλεγε το θάνατο
στους εδικούς της
και πώς αυτοί
παιδιά γονείς αδέρφια
θα στόλιζαν το ξόδι της
ποια μοιρολόγια οι σκνίπες σέρνουν;
Θα ‘χε δικούς.
Αλλιώς πως συνεχίζει να υπάρχει
κι ας τελειώθηκε στα δάχτυλά μου,
καν, στο δάχτυλό μου πες;
Αστεία πράματα.
Η σκνίπα, σκνίπα.
Κι άνθρωπος ο άνθρωπος. Των άνω.
Τ’ ακούς, ε, τ’ ακούς εσύ εκεί πάνω;
Άνθ…
Από τη συλλογή Ρήματα
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
Μ’ ένα κρα η αυγή
έγινε κραυγή
κάπα και τ’ αβγά
έπιασαν καβγά
Μ’ έψιλον πηγή
τώρα επείγει
και το γάμα σε ύψος
κόλλησε σαν γύψος
Με το ταυ ο ήχος
έχτισε ένα τείχος
μ’ ένα ρω το άδειο
έπαιξε σαν ράδιο
Μ’ ένα μα το χέρι
έκοψε μαχαίρι
κάπα και οι ίπποι
θα φυτρώσουν κήποι
Από τη συλλογή τραγουδί τραγουδοχέρι
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
Κλείνει ταμείο και γυρίζει
στο σπίτι της. Δεν λέει ποτέ
ποιος άνθη ωραία της χαρίζει.
Τζάμπα και βερεσέ
να ζεις με όνειρα κι εξάρσεις.
Τρέχα αντ’ αυτού σιμά της. Γίνε
πένης κι εσύ. Δίχως εισπράξεις
στης βάρδιας το τέλος μείνε
κοντά της. Για ν’ αναπαυθεί
θερμή θα αναζητήσει αγκάλη
μιας νύχτας έστω κι αν χαθεί
ήλιος πρωίας θα τη φέρει
στης λάμψης της το φως και πάλι.
Σχολάει απόψε μεσημέρι.
Από τη συλλογή η δόξα της ανεμελιάς
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
Λένε ότι σήμερα δεν πετυχαίνει τίποτα επειδή οι άνθρωποι δεν κάνουν πράγματα από κοινού. Αλλά για να κάνουν οι άνθρωποι πράγματα από κοινού, προϋποθέτει πως έχουν κοινά. Το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι θέλουν να κάνουν αυτό που τους συμφέρει. Αυτό το κοινό, φυσικά, τους χωρίζει, αφού σπάνια το συμφέρον τους είναι κοινό.
ͼ
Η φύση είναι πληκτική. Αν δεις ένα έλατο, τα έχεις δει όλα, αν δεις ένα ελάφι, τα έχεις δει όλα. Η μανία του ανθρώπου να ανακαλύψει, να καταγράψει και να ταξινομήσει όλα τα είδη του πλανήτη δείχνει το ένα και μοναδικό του ενδιαφέρον, που είναι να ξέρει ποιο είδος καταστρέφει κάθε φορά, ώστε να καταγράψει την καταστροφή του. Η φύση του ανθρώπου είναι αντιφυσική.
ͼ
Ο άνθρωπος είναι δειλός, δεν τολμά να κοιτάξει τις πλευρές του εαυτού του που δεν αντέχει. Βάζει τα ελαττώματά του στην αποθήκη και τα προτερήματά του στη βιτρίνα. Γι’ αυτό οι αποθήκες είναι πάντα πιο ευρύχωρες από τις βιτρίνες.
ͼ
Τι είναι η δύναμη και πώς κατανέμεται; Είμαι άραγε δυνατός όντας μόνος, όντας ικανός να είμαι μόνος; Ή μήπως όλη αυτή η δύναμη είναι μια αχαλίνωτη ψευδαίσθηση; Ένα πράγμα ξέρω για τη δύναμη: το πρόβατο μακριά από το μαντρί το τρώει ο λύκος, ενώ μέσα στο μαντρί το τρώει ο βοσκός.
ͼ
Στην αρχαιότητα αναζητούσαν το μέτρο επειδή δεν το είχαν. Στον μεσαίωνα αναζητούσαν τη λογική επειδή δεν την είχαν. Στη νεωτερικότητα αναζητούσαν το συναίσθημα επειδή δεν το είχαν. Στη μετανεωτερικότητα αναζητούν το νόημα επειδή δεν το έχουν. Μετά τη μετανεωτερικότητα θα αναζητούν τον άνθρωπο επειδή δεν θα τον έχουν.
Αποσπάσματα
Αναρτήθηκε στις Πατριδογνωσία | Leave a Comment »
